Andlit speigilsinns var gamall maður. Ég sá hann glotta yfir sjálfum sér. Seldi sál sína fisk, eða lifði á honum. Hvað var svona fyndið. Eru þetta fyrstu notalegu tilfiningarnar um frelsi, að vera eingu bundinn. Hann missti brosið og áttaði sig á öllum aumingjum sem hann sá á veigi sínum. Hann leit út undan speiglinum og gardínurnar liftust hljóðmikið og varlega, augun pírðu sig undri litla rifu, áhyggjulausir aumingjar. Ætli þeir hafi þá ekki sigrað, honum til ills varð samviskan að játa að líf hans skipti líklega minni sköpun en flestra aumingjana. Sem grædu á hjálparlausum líkama sem ekki lengur gat reimt skóna sjálfur, samferða folkið var annarstaðar í heiminum, sársaukin hvarf meðan hann pirraði sig á þeim. Enn verri sársauki þegar hann hugsaði til þess hvaðan og afhverju. Þó lagðist hann niður og náði smá slökun í restina, sáttur sofnaði allveg sama um morgundaginn.

Ég get ekki sagt að þessi bær hafi neinn sjarm sem gefur manni velkomu tilfiningu. Einn búinn Björn Ráðsson býr hér og hefur. Hann þekkir lítið annað og landið, vegleysa og uppáháldsuppfininginn hans, sambandsleysi eru ástæðurnar fyrir því að honum líður vel segjir hann. Ég kem að honum djúpsoknum í miðri skák, við sjálfan sig. Aðspurður um skák hæfileika sína telur hann skig ágætis skák mann og vinni hann álíka oft og hann tapi þó jafntefli sé stundum niðurstaðan tefli hann alltaf til sigurs og vandast skákirnar með hverjum leik. Hann veit ekki hve mörg ár hann hefur spilað en man eftir sér spila við aðramanneskju. Hann hefur ekki hugmynd um hvernær það kom síðast manneskja til hans en hann sagði að þá vár hárið dekkra. Á höfði hans voru ekki mörg hár og eflaust langt síðan. Maðurinn var búinn að búa án nokurs tímaskyns eða reglu. Bara svaf eftir verkum eða hugmynd. Á vorinn viðurkenndi hann oft hve hissa hann var hvernær sólinn reys upp, annars hafði þetta lítil áhrif á hann að vita ekkert um klukkur. Ég lét hann sína mér handbrögð hans sem mér var sagt af og ég hafði séð myndir af. Hann hló þegar ég dáðist af nauðsynja hlutum hans. Þvílík handbrögð. Á meðan hugsað’i ég hve frumsæður hann væri og duglegur, fólk hefði dáðst að slíkum jöxlum fyrir 100 árum og alltaf, og ég í dag. Einginn bágur virtis vera á hjarta hans bara staðráðið og allveg laust við hræringu nútímamannsins og geri ég þá gott úr honum með því að hæla þeirri lukku. Í bakgarði sem ég gat ekki misst af þegar ég kom sá ég annan gróður en átti að venjast. Blóm og vel snyrt beð lágt og þétt slegið gras. Ég er ekki mikill garðyrkjumaður, en hér gref ég vini mína, öll mín samferðafélagar eru grafnir hér. Sagði hann og hrygð kom upp um hann þetta var fallegasta myning mín um þennan man. Í garðinum gróf hann hesta sína og kýr, hunda og keti, og einn krumma.

Eins og flestir reyndi hann að platas sjálfan sig af þeim kalda raunveruleika sem er svo óþægjinlegur. Hann var samt fljótur að viðurkenna þegar hann sá bílbrakið sem rétt áðan skreið yfir svart malbikkið. En ekki lengur, í bílnum var kona sem hann vissi allveg hver var, hann vildi ekki fara nálægt. Honum grunaði að hann mesta afrek í lífinu væri þarna aftrurí líka. Hann sá þau bara í móðu en datt svo út.

Ljós vitans blikkar meðan það hálf hringlaðist í lygnum sjónum, hinn helminginn skein það  á landið, upp klettana og svo á fallegt en harðgert landslagið. Uppeldisstöðvar mínar, þarna hljóp ég eftir fé og reið hestum alla mína æsku og aðeins frameftir aldri, og stundum ennþá. Yngri bróðir minn er líklegur til að taka við svo ég held ég gef honum það skiptalaust eftir. Þó veit ég ekki hvað systir okkar vill, það er þeirra að ákveða. Báturinn minn er griðastaður minn, hér er ég einn. Ég, hafið, og ef ég kýs þá hef ég talstöðvar samband við hina samferðarmenn mína á þessum miðum. Þó þeir væri flestir aðeins menn sem áttu enga drauma heitara en að róa sem minnst á stóru bátunum sínum eftir kvóta sínum. Ég vill heldur hafa ódýra kænu og róa oftar. Ekkert er betur metið en harðunnin peningur. Þær ættu að læra betur að meta þá. Það er dýrt að hanga heima. Maður þarf að eiga góða hluti til að hafa það gott þar. Ég þarf ekkert hér. Bara nægan mat og ef hann dugar ekki tek ég af aflanum. Stundum dreg ég með mér gúmmíbátinn minn og veiði lunda í eyjunni. Þó aðeins seinnipart sumars. Matur bragðast oft betur þegar maður veiðir hann. Það er einhver sigur sæla við að vinna á mat sem maður nær sjálfur og vinnur. þó ég éti líka þennan efnahagslega mat. Ég hef oft á mínum ferðum um hafið velt því fyrir mér hvort við værum verr stödd ef við hefðum ekkert efnahagskerfi. Við erum svo háð heimi þeirra gráðugu. Stundum finnst mér eins og við séum bara peð, en svo sé ég meir og meir að allir eru peð, því meiri menn sem ég býst við að þeir séu, því framar á taflborðið eru þeir settir. Hver er þá kóngur? Ég lít á menn sem búa nánast við villimennsku sem kónga. Enginn ræður þeim. Þeir ráða sér, fólk hræðist þá. Mér líður eins og kóngi þar til ég kem heim og opna bréfakassann.

 Ég er bara enn ein selda sálin.

 Ég trúi á betri leið en hef hana ekki.

 Ég hugsa samt að þessir svo kölluðu gáfumenn ættu að hafa hana þó þeir séu sjálfsagt ekkert ólíkir mér. Hvern er ég samt að plata. Ég á ekki einu sinni það sem ég græði á, og annar maður græðir meira af því en ég þó hann geri ekki neitt. Ég er samt feginn og þakklátur fyrir það sem ég hef og hver ég er, því yfir daginn án þessara rökræða við sjálfan mig væri ég ekki góður einfari og þyrfti að deila hugsunum með öðrum, það finnst mér óþarfi, enda skipta fáir mig máli og sjaldnast skilja þeir mig.

            Hvað dregur menn eins og mig út á sjó svo snemma á morgnana. Satt að segja vakna ég hjálparlaust rétt eftir fimm að morgni til. Ég kem mér vel á fætur borða matinn minn og geri mér gott nesti fyrir langan dag. Svo hjóla ég eða geng eftir því hvernig liggur við. Í morgun hjólaði ég í blíðviðrinu, ég er ekki mikið fljótari þar sem ég nýtt þess bara að líða fyrirhafnarlaust áfram í kyrrðinni með smá gust í andlitið. Ég set bátinn í gang og leyfi honum að hitna meðan ég athuga statusinn á hlutum. Kveiki á kaffinu sem ég drekk meðan ég dugga útfyrir. Ég er farinn áður en fólk vaknar, áður en aðrir fara á sjó, þó stundum komi fyrir að ég sé samferða mönnum. Þeir ná mér þó oft þar sem ég er mikið lengur en þeir út á miðin. Þessi morgunkyrrð er samt þess virði að vakna fyrir. Þó ég sé kátur yfir henni í dag og læt sem þetta sé alltaf svona, þó er hún ekki oft hér um þessar slóðir, hér getur orðið fúlt til sjós og oft verð ég veikur áður en ég stíg ölduna,bara við tilhugsunina. Þó ég verði sjaldan hræddur lengur þá óttast ég kæruleysi mitt stundum áður en ég fer. Veðrið espar mig bara upp, frekar en að hræða mig, þegar á hólminn er komið, en það er þetta kæruleysi sem ég hugsa til þegar ég hætti við að fara, sem er ekki oft.  Ég skamma mig samt oft þegar ég fer í vondum veðrum. Ég verð auðveldlega sjóveikur, en það herðir mig bara til vinnu. Þegar ég var yngri gat ég það ekki, enda var ég veikburða, bæði á geði og líkamlega, en það er allt gott mál þar sem ég get sagt frá því núna vitandi annað. Ég myndi þó ekki segja neinum frá því hvað mér finnst ég harður oft, enda líkar mér ekki þannig fólk, kannski af öfund. Þó er það bara ágæt þannig, því það talar of mikið. Ég held að þeir sem segja minnst eru oftast áhugaverðastir. Ég laðast að þannig fólki, þó hefur alltaf verið vandarmál að tala við það þar sem ég hef litlu frá að segja.,öðru en einhverju svona bulli. En ef einhver kona getur hlustað á svona tuð þá verð ég glaður við að hitta hana.

 

 

Eiríkur vissi ekki að þessi dagur var bara lognið á undan storminum, en af hverju hann ákvað að sofa bara í bátnum veit ég ekki. að vegna lakrar veiði fannst honum ekki taka því að sigla í land, svo hann gerði koju klára og varpaði niður akkeri. Um nóttina vaknaði hann við sjóveiki og ældi yfir sig, og á gólfið líka þar sem hann hentist úr kojunni og lenti í ælunni, hann kúgaðist en reif sig á fætur, æstur, hann skar á akkerisfestina og ræsti vélina. Æsingur fór um hann, þetta veður færi hann ekki út í að fyrra bragði, en nú varð ekki aftur snúið. Framan í veðri varð hann að horfa og gerði hann það með ákveðnum svip. Sterk alda braut rúðurnar í bátnum og glerbrotum rigndi farman í hann, hann var of seinn að bera hendurnar fyrir sig og við að sleppa takinu á stýrinu þeyttist hann á hurðina, sem opnaðist við þunga hans, og hann datt út á dekk. Hann reyndi að ná úr auganu stórri glerflís meðann hann valt um dekkið eins og hálffull tunna stjórnlaust út í sitthvora síðuna.Hann náði glerbrotinu en sveið mikið. Sjálfsbjargarhvötin reif hann inn í stýrishús aftur, skríðandi komst hann með hendur á stýrið, hann reyndi að vefja klút um augað. Eineygði skipstjórinn reyni nú að sigla eftir minni og áttavita. Hann gæti alveg eins reynt að sigla með lokuð augun, þar sem hann sá nánast ekkert fyrir veðri og stingirnir í auganu voru að drepa hann. Mikið högg snéri svo á hann að kviður hans klessist við stýrið, hann leit niður í lúkar og sá að sjór lak inn. Hann spáði lítið í hverju hann hefði lent á, og var ekki lengi að ákveða sig , fór aftur út á dekk, skríðandi reyndi hann að þukla eftir björgunarbátnum. Hann opnaði augað með harmkvælum, en sá ekki björgunarbátinn. Öldurnar réðust hver af annarri á bátinn, eins og versti óvinur hans í stríði. Þreyta sótti að honum meðan hann reyndi að hvíla sig inni. Hann fór út aftur, enn ákveðnari í að bjarga sér, þegar hann fann að báturinn var að losna af skerinu. Hann vissi að um borð í honum gat hann ekki eytt miklum tíma úr þessu. Hann sá að björgunarbáturinn hafði losnað en hékk í fangalínunni. Hann náði að krækja í hana og dró bátinn að síðunni. Hann batt fangalínuna við bátinn sinn og fór inn eftir bakpokanaum með nestinu og sett í hann neyðarblys og aðrar nauðsynjar. Þegar hann kom út aftur úr fýluferð sinni með blautan bakpokann og líklega ónýt blys sá hann ekki björgunarbátinn. Hnúturinn hafði gefið sig. Hann sá hann reka burt, báturinn hans var að laus af skerinu  og sökk hratt, hann átti í mestalagi 3 öldur eftir, hann stökk í sjóinn eftir. Hann ætlaði að synda á eftir björgunarbátnum. Hann var afbragðs sundmaður en straumurinn hafði hann að fífli. Hann leit til baka og sá bát sinn hverfa, mulinn niður í hafið. Síðasta sem hann sá var blikandi siglingarljósið á milli öldutoppanna. Hann snéri sér í hringi, björgunarbáturinn var horfinn. Honum langaði að gefast upp en syndandi reyndi hann að finna leið. Bænir sem hann reyndi að fara með, til að halda í vonina köfnuðu þegar öldurnar kaffærðu hann. Hann var bara lítill korktappi, hann gafst upp á sundinu og reyndi að halda sér á floti. Loks gafst hann upp, líkaminn missti allan kraft, viljaleysi og uppgjöf tóku völdin og hafið gleypti auðveldlega einmanna sál bóndadrengsins sem flestir töldu að hefði ekki sál.

ég er allt, án mín er ekkert. Þú ert allt án þín er ekkert. Ekkert er ekki ekkert, því við getum skilgreint ekkert sem eithvað þ.e. Ekkert.

eins og fáir vita því ég tala við fáa, þá hef ég gerst sekur að gerast trúaður gegn mínum trúarbrögðum. Ég hef búið mér til skoðanir, staðið fyrir máli mínu og hefur langað að grípa til óþarfs ofbeldis. Að margra mati er það ekkert óvenjulegt, en og það má alltaf sesgja en. Ég hef látið fólk trúa því að ég trúi, og veit það ekki sjálfur, ég hef barist við gagn kenningar mínar, reynt að láta eithvað yfirnáttúrulegt leiða mig um veginn, hafa eithvað til að lifa fyrir. Svo gáfust synir kattarins upp. ég sá ekki ástæðu, ekki eftir að sjá það gerast að eithverjir gefist upp í öðrum tilgangi en þeim sem ég áttaði mig svo á að kettirnir eða kettlingarnir réttar sagt, hafi ekki dáið til einskis, þeir voru sendir af almáttugum og fórnað með því að gefa þeim þunglyndi svo ég sæi að svona ætti ekki að gera. Takk fyrir höfðingi, ég skal ekki gleyma svo lengi sem þarf. og ef þörf mín verður að gera það sama svo fólk geti lært af mínum misstökum sem eru ekki misstök nema því þau eiga að halda það. ég trúi að þetta verði ekki misskilið. en farið varlega og verið viss um að eithver læri af misstökum ykkar. Alla vega ljúgið þá bara etihverjum boðskap eða eithvað.

Ég gleymdi allveg að hver og einn skiptir sig meira máli en hinir svo, ég skil ekki, hvað var ég að pæla. Ég sé það núna að best er að láta og vera hálfgerður skíthæll, og láta fólk hata þig og aðra elska þig fyrir að vera hataður. Hataðu líka eithvern svo þér líði betur um sjálfan þig, og svo þú hafir eithvað að segja við vini þína. Hataðu flesta í laumi og passaðu að þeir fynni það ekki út. Reyndi svo að gleyma misstökum þínum með því að samsekta aðra eða benda á misstö annara. Gefðu svo fasistum og öðrum mönnum von um að þeir hafi rétt fyrir sér, segðu svo þeim sem þeir hata að fasistar eru fífl. Kannski ekki bókstaflega en hugsaðu um vini þína, og kenndu þeim að þú sért í þeirra liði meðan þú ert í öllum hinum líka. Hverjum er ekki sama á meðan hann á vini til að láta vita hve klikkaður eða svalur maður sé sama hvað asnalega það hljómar.

 

 

 

 

            13 mínútum síðar gekk flat fram af eigin hugsum, þvílíkt kjaftæði.

eru dæmisögurnar orðanar svo flóknar fyrir samtíman að við nenum ekki að spá í þeim og sjá að þær eru kannski bara myndlíkingar. Eru að segja okkur eithvað annað. eins og svo margt annað. Vantaði útskýringarbækur svo við trúum vitlaust á sögurnar og segjum sumar af mestu spekum vera ævintýri. eða er ég bara sá eini sem er að rugla. ég er þá ekki að meina eithvað sem sagan segjir, heldur það sem sagan er. það sem gerist er ekki endilega það sem stendur. Heldur það sem er búið að breyta, einfalda, fela og það sem vantar og við eigum að finna.

Þjálfun á að temja sársaukan er kvalarfull raun sem ég ætla að mæla með í litlum skammti í einu, þegar safnast hefur mánuður af sjálfspintingum og þjösnaskap á líkama sem maður ber er nóg komið. Hausverkuruinn kom, ekki langt eftir pælingar mínar um hvernig hausverkur væri. Núna langar mig ekki að pæla í því, og raun engu, öðru, engu öðru en kannski hvað ég geti gert svo hann fari.

Læt það viljandi pirra mig
tala um sjálfan mig ég hætti ekki
getur verið.

......


hlusta á tónlist sem ekkert er að marka
er að reyna að heyra lausnir
hættur að hlusta á texta
tónlist bara tónlist raddir eru hljóðfæri
hvað ertu að segja ekki tala bara spila.

horfum á mynd sem ekkert er verið að tala
er að reyna að sjá eithvað
loka augunum og hugsa
sé samt bara sjálfan mig hlusta
einbeitninginn fer með þér hættu að reyna það er þér fyrir bestu.

....

eru þyrnarnir í runnanum svo beitir
eða er bara svona sárt að fallegir hlutir meiða
þarf að rífa það sem okkur skaðar óvart
þarf að rífa pappír sem menn réttilega saka
er möguleiki á að þessir menn séu sekir
hver er saklaus þá?
góð lausn á vondum vanda
byrjum bara upp á nýtt að anda
reynum svo að læra að ganga
hvert fer uppeldið með menn
eða er það öllum hinum að kenna
þeim sem gera matinn okkar
það er sjónvarpsins sök
lastu greinina um hvað við erum löt.

Ég er latur og veit hvað ég get
samt get ég það ekki af löngunar leisi
ég held að við séum öll góð þó við höfum undantekningar, eins og þá sem missnota annara manna auð, þann auð sem við getum ekki fært til fjárs ég vona bara að þeir geti þó lært og látið heiminn sjá hvað er slæmt fyrir alvöru á meðann menn rífast um trúarbrögð og spá ekkert í sér speigla sig með biblíuni og horfa á lífið eins og annars manns verk. Vita margt en kunna fátt, hvað vilt þú? hvað geriru þegar tölvunar hrinja.

Þegar skýinn úr himnunm dífa
á jörðinna sem allmyrkvi
vonandi finnuru verkfæri tvö
gerir eld og hlýjar þinni hjörð
veröldinn verður aftur hörð\'
bæði langar mig að sjá það
þó það verði vont
held ég að hollustan sé þess virði
við erum nálgast ofmennt

ég er samt bara ómentað fífl
svo fyrirgefið ef þið lástuð allt
það er ekkert að marka......

Toyota á keðjum er málið..... jeppi hvað???????
hvað sér maður meira á 40" plastma sem maðu sér ekki á 30 ára gömlu 20".
til hvers að sofa þegar maður hefur ekkert fyrir stafni.
til hvers að vaka þegar maður hefur ekkert að gera
afhverju að draga frá þegar maður dregur fyrir eftir smá
hvernig á maður að hagasér þegar peningurinn er búinn
hvað á að segja þegar maður týnir símanum
við hvern á maður að skipta í bílakaupum.
hverjum treystir maður fyrir bílnum sínum
hvar á að fela peningana
hvar á að laumureykja
hver reddar dópinu
hver kaupir áfengið
hvernig komumst við inn á pöppinn
hver keyrir heim
hvernær förum við út.
hvar er ljósi sem hér eitt sinn skein
hvernær ferðu í meðferð
hvert á að fara um helgina
hvað á að kaupa sér
get ég aðstoðað þig.?

Ég held að ástæðan fyrir að ég skrifi svona óskýrt og skríngilega þannig að erfit að eignilega stundum er ekki hægt að skilja það sem ég er að reyna að segja, sé af ástæðu lausu.

ég sá eithvað sem ég skrifað fyrir löngu síðan eða þannig og það var aldeilis skrítið. Takk Sigga fyrir að geyma það.

ég fór líka á tónleika og á Sara þar fyrstu verðlaun fyrir bestu jólagjöf sem ég man eftir.

Ég er ekki nátturuverndaSINNI, en ég elska náttúruna, hún er partur af okkur, og ég vona að ég missi hana ekki áður en ég dey, þó ber ég þá sökk á herðum mér að njóta hennar ekki eins og mér finnst ég bers skyldugur til. Ég þarf að athuga þá möguleika mína á mínu ágæta líferni að upplifa hana betur. Sko, ég tjái mig á netinu, uss. ég held að við meigum allveg búa til eina góða stíflu en við skulum ekki missa okkur í hammingjunar inngang.

Ég var að sjá það með eiginn augum, trúinn á slík svik, öll þau brögð sem þeir hafa beit til að halda huldu yfir leiniplön sín, í minni verksmiðju, eftir að hafa laumað mér framhjá vörðunum sem ég kannaðist ekkert við inn á svæði sem ég hafði ekki komið inn á í mörg ár sá ég það. þeir voru að gera það sem ég óttaðist mest.

Hvar eru mörk skinsamlegs ótta, kannski er það þegar maður er óttast að veraða hræddur, eða þegar hinum finnst maður vera asnalegur vegna skynsemi hans. Ég er hræddur....
    Hræddur við að nenna engu og einn dag vakna við það eins og ég geri núna og hugsa, hvað á ég að fara að gera í dag, svo fresta ég því öllu, ég fresta því afþví í dag er ekki nægjilega gott veður, ekki rétti dagurinn, enda er ég aldrey sáttur við að hafa loks lokið eithverju verki af, enda geri ég ekkert. Set í þvotarvélina og tek úr henni, finnst það samt of einfalt og lítið. Mig langar að drekja mér í vinnu, og svo aftur langar mig að hafa nægjan frítíma. Þarf að fá ferskt loft en ekki of mikið því það er svo kalt, þarf að sofa aðeins lengur svo dagurinn verði lengri, verða að vaka lengur svo ég missi ekki af neinu. Hvaða máli skyptir það ég er hvort sem er ekki að gera neitt.

Einn dag vakna, ranghugmyndir um það sem ég fékk aldrey, það sem ég vildi kannski, það sem ég þarf en get ekki vegna galla minna.... sem ég hef gert mér nánast sjálfur. Samt gerði þá sjálfur það er bara erfit að sætta sig við það í svona hugarástandi.